Sonsuz cehennem

Skandalın babasını saldılar üzerimize alın bu bilgilerle şimdi ne yaparsanız yapın dediler. Bunları okuyunca bununla kalmış demeyin sakın, daha belasını yayınlamıyoruz bununla şuanlık bir başa çıkın bakalım artık dediler.

Devlet adamından bilim adamına sanatçısından sporcusuna hepimizin gözünün önünde olan hayranlığımızı kazanan kim varsa ne kadar iğrenç bir zihniyete sahip olduğunu hepimiz dünya gözüyle gördük. Bildiğimiz inandığımız ne varsa hatta hayal dünyamız bile yıkıldı.

Halbuki bazıları kahramandı idolümüzdü, ulaşmak istediğimiz hedefdi. Hepsi bir bir darma duman oldu. Özendiğimiz o hayatların iç yüzünün bu derece şeytansı olabileceğini nereden bilebilirdik ki. Şuan tüm insanlıkta dengeler tamamen değişti diyebilir miyiz? Hayaller hedefler sevgiler hayranlıklar özençler... Ne varsa yerle bir oldu. Şimdi hepimiz bir çıkmazdayız. Bunca gerçekle nasıl başa çıkılır bilemez haldeyiz.

Gerçek sandığımız her şey yalanmış, yalan sandığımız her şey ise gerçek...

Pandemi bir oyunmuş mesela. Koskoca seneleri heba ettiler, onca insanı eve tıktılar, hasta damgası yapıştırdılar üstüne hepimize şuan dahi içinde ne olduğunu bilmediğimiz bir seyler enjekte ettiler. Ettirmeyenleri resmen aforoz ettirdiler, insanlardan kopardılar, toplumdan dışlanmalarına neden oldular. Hepimiz dışladık, komplocular dedik, paranoyaklar dedik, düzen bozanlar dedik...

Aşının mucitleri o ulaşılmaz, zekalarına yetisilmez adamlar bir bir Epstein adasının müptelası çıktı. İş böyle olunca insan elektrik çarpmış gibi oluyor.

Sormadan edemiyor insan "biz bunca zaman bu adamlara,bu adamların buldukları ilaçlara aşılara çocuklarımızın canını sağlığını mı emanet etmişiz?"

Bak öyle bir çıkmaza soktular ki insanları bu işin içinden çıkılamaz.

Bunca sene bu kadar çocuğa şimdi bu insan zebanileri neler yaptı?

İnsana kafayı yedirtirler, şaka yapmıyorum. Ellerinden hayırlı bir şey çıkmayacağını hepimiz anladık artık. Bunca aşı ilaç da hayır değildi o zaman.

Daha derin iddialara giremiyorum kalbim dayanmaz diye korkuyorum. Daha işin içinde bebekleri ağlata ağlata aldıkları topuk kanları, kordon kanları lafları dolanıyor, beynim eror veriyor benim.

İnsanlığı bir çukura attılar çıkın çıkabilirseniz dediler bıraktılar.

İşte siz bizim gibi adamlara emanetsiniz...

Bu laf istemsiz beynimde dönüp duruyor mesela. Sonra kendim aklıma geliyor, bebeğime hamile halimde kovit aşısı olduğumu hatırlıyorum. Kahroluyorum...

Eşim yalvarmıştı yaptırma diye o zaman "hayır bir şey olursa bunun vebalini alamam ben" demiştim ona, şimdi en büyüğü kaplıyor içimi nasıl başa çıkarım bilemiyorum.

O sözde iyilik elçileri kıta kıta dolaşan o babacan anne sevgisiyle yaklaşan ünlü güzel merhametli UNICEF elçileri, çocuklara kol kanat geren onları koruma altına alan o iyilik melekleri...

Bunca zaman kim bilir kaç çocuğun canına kast ettiler gözümüzün içine baka baka.

Tüm dünyanın önünde apaçık çocuk seçiyorlarmış meğer. Daha mı zevkli oluyor gözümüze baka baka suç işlemek veya göz önünde yapılan enteresan bir şekilde daha mı göze batmıyor? Anlayamıyor insan...

Bunca zamana kadar ürkütücü gelen sonsuz cehennem gerçeği hiç bu kadar iç rahatlatan hatta huzur veren bir hal almamıştı sanırım.