Büyük sıkıntı

Artık bazı şeyleri benim beynim, zihnim, aklım almamaya başladı.
Bu yaşımdan sonra iyiyi, kötüyü; hayrı, şerri de ayırt edememeye başladım sanırım.
Çünkü ne yapsam, etsem, hangi teraziye koysam bir türlü tutturamıyor; aklımda mantıklı bir yere oturtamıyorum.
Artık ülkemin siyaset boyutuna, hızına, mantığına yetişemiyorum, anlayacağınız.

Doluya koyuyorum, olmuyor; boşu dolduruyorum, dolmuyor.
O kadar yorgunluk veriyor ki bünyeme: olan biteni görüyorum, okuyorum ama boş boş; kesinlikle ne derinliğini ne görünen kısmını ne de görünmeyen kısmını anlayacak gücü kendimde bulamıyorum.
Şimdi bu olan hayır mı, şer mi? Bunun alt metni aslında ne diyor? Görünen ile aslında yapılmak istenen farklı mı? Tüm bu olayların altında başka nedenler, türlü türlü hesaplar mı var?
Binbir soru dolu beynimde; cevabı bulacak gücüm yok. Ama sıkıntı da yapıyor bünyeme, beynime. Nasıl yapmasın?
Neler çekti bu millet: ne cefalar, ne zulümler, ne kötülükler gördü. Yıllardır adı “savaş” denilmeyen bir savaşın içinde geçti ömürler, hayatlar. Öyle büyük kinimiz var ki bu terör belasına ne yapsalar, ne deseler boş; işlemez.
Şu an tüm halk sıkıntı içinde bu konuda.

Binbir tilki dolaşıyor milletin beyninde. Olan biteni hangi teraziye koyarsan koy — istersen dünyanın en mantıklı çözümü olsun — bizim aklımızda da, beynimizde de yeri yok. Neden? Acımız büyük, hıncımız çok, canımız çok yandı... O yüzden şu milleti tek tek çevirip sorsan emin olun herkes ağız birliği etmiş gibi aynı cevabı verir. Bu terörün bizde tek karşılığı var...
Bu halk bunu görebilmek için neler vermez ki.
Söylememe gerek bile yok diye düşünüyorum çünkü hepimizin aklına tek çözüm, tek yürek soğutma yöntemi geliyor; o kadar.
Ama şu an olanlar, söylenenler, konuşulanlar bambaşka, çok başka; hiç tahmin edemeyeceğimiz hatta teklifini duymak dahi istemeyeceğimiz seviyelerde.
Bir şeyler anlatılıyor, söyleniyor ama beynim bunu anlamaya çalışamayacak kadar kapalı konuya.
Ben böyleysem herkes böyledir diyorum.

Türk halkının kafasında terör konusunda bir B planı yok. Bir plan var sadece ve ne ilerisi ne gerisi yok bu işin.
“Ama var” diyorlar... “Olur” diyorlar; “neler olmadı, bu da olur” diyorlar; “bu çözüm bizi düzlüğe çıkaracak” diyorlar... Diyorlar da diyorlar. Halk şu an sessiz beklemede.
Ama bana kalsa bu sessizlik iyi değil; en azından benim için iyi değil. Ben de sessizim, karşıdan baksan ama içim bambaşka mesela. İsteklerim, düşüncelerim bambaşka. Hiç rahat değilim; keskin bir huzursuzluk hakim içimde.
Güven, huzur, hakkaniyet, soğuma, cezanın karşılığı elbet yok bu işin; ama birazcık da olsa gönül rahatlığı...
Bunların hiçbiri yok kalbimde; birini bile içimde hissetmiyorum. İşte bu büyük sıkıntı...
Bu sıkıntı bize yaramaz; biz adalet görmek isteriz. Onca cana karşılık, onca boşa giden yıllara karşılık, onca çekilen cefaya karşılık bir adalet...