Hava Durumu

1 sene geçti ama...

Yazının Giriş Tarihi: 08.02.2024 06:00
Yazının Güncellenme Tarihi: 07.02.2024 16:54

Ne yazsam ne desem nasıl anlatsam bilmiyorum. Çünkü ne desem boş ,eksik...

1 sene geçti üzerinden ama anladım ki unutmuş gibi gözükmekte Taa derinlerde bir yerlerde öyle bir kazınmış ki içimize artık çıkması silinmesi mümkün değil. Artık benim dualarıma ve korkularıma karışmış durumda. Ve eminim ki bütün memleket böyle.

Ki biz o felaketi yakinen birebir yaşamadık. Sadece izledik. Karşıdan izlemek ile bu kadar yandıysa canımız kim bilir onlar ne yapıyorlar diye ağlıyorum hala. Dayanılacak gibi değil ama dayanıyorsun işte. Ha değince ölünmüyor ki. Dayanamıyorum diye diye dayandılar.

Ve eminim ki felaketin yıl dönümünde benim gibi kaç kişi uyuyamadı. Saate bakmaya gece gözümü açmaya korktum. Saçma evet aynı tarihte aynı saatte bir daha olma ihtimali imkansız gibi bir şey ama öyle işlemiş ki içime mümkünedir yok kendimi sakinleştiremedim. Sabaha karşı anca daldım ve o günüm istemsiz yorgun bitkin keyifsiz geçti.

O gece ki görüntülerin çok paylaşılması taraftarı değilim açıkçası. Evet unutmayacağız unutmamalıyız zaten imkanı da yok ama ben buradan bakmaya dayanamazken onca yakınını kaybeden yaralı canlar hiç dayanamaz diye düşünüyorum. Zaten hiç gitmedi ki içlerinden zaten silinmesi mümkün değil ki o anların. İyileşmek mi? Zannetmiyorum, sadece bununla yaşamaya çalışıyorlar. Böyle bir durumda iyileşilir mi bilmiyorum, mümkün mü bilmiyorum.

O yüzden tekrar tekrar yaşatır gibi paylaşılması karşıtıyım. Kendim de çok bakamadım, bakmadığım, etkilenmediğim bu kadar.

İnsan sevdiklerinin çığlıklarını tekrar tekrar duymak istemez. Ne zor imtihan.

Yazmasam mı acaba dedim kendi kendime içimi anlatmasam mı ama baktım içimde bile koskoca boşluk. Başka bir duygu bi his yok ki içimde. Varsa yoksa bununla doluyum.

Atamıyorum atmak da istemiyorum açıkçası.

1 koca sene geçti ,dile kolay 10 il...

Bomboş şehirler ...

İnsan bazen acaba kötü bir rüya mıydı? Kabus mu gördük? Diyor ama... Değil. O kabus yaşandı.

Peki yaralar... Hala sarılabilmiş değil. Öyle uzun yolumuz var ki. İnsan kahroluyor gördükçe.

Bundan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak onu anladık ama... Çok sefalet var hala. Hala o kırılan bel doğrulamadı bile. Evet kolay değil hiç kolay değil. Neredeyse bir ülke büyüklüğünde toprak etkilendi insan etkilendi. Ama insan da dayanamıyor.

Kızılacak çok yer sebep olay var. Takdir edilecek de. Hangisi ağır denirse bende öfke var içimde kızgınlık hüzün karışık duygular var. Neye kızayım hangisine sinirleneyim hıncımı kimden alayım bilmiyorum. Çok suçlu çok hatalı var.

Kendimiz dahil herkese öfkem var.

Bundan sonra ders çıkarsak bari. Ki hiç zannetmiyorum.

Olası İstanbul depremi diye bir gerçek var önümüzde ve her şey de gördüğümüz gibi. İhtimali bile kalbimizi sıkıştırıyor, düşüncesi bile dudak uçuklatıyor.

İstanbul'u şehrin kalabalığını yerleşim düzenini...

Korkuyor insan ve korkmakta da haklıyız.

Senelerdir bir alışamadık memleketimizin toprağına yapısına. Neye kafa tutuyoruz neden savaşıyoruz kendisiyle bilmiyorum ki . Niçin neye kime bu inat.

Halbuki biz ona uysak bu kadar canımız yanmayacak, bunca acılar yaşanmayacak. Ne çok acılar çektik, ne ağır imtihanlar yaşadık, yeni  değil ki bunlar. Akıllanmıyoruz ne yazık ki. Varsa yoksa derdimiz günü kurtarmak. 

Yükleniyor..
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.