Samimiyet artık bir lüks mü?

İnsan, doğası gereği bağ kurmak isteyen bir varlıktır. Bu bağların temelinde ise samimiyet, güven ve dostluk yer alır. Bir insanın hayatını anlamlı kılan şey ne sahip olduğu maddi imkânlardır ne de kalabalık çevrelerdir. Asıl değer, kendisini olduğu gibi kabul eden, zor zamanlarında yanında duran ve hiçbir çıkar gözetmeden destek olan insanlara sahip olmaktır. Ne var ki günümüz dünyasında bu değerler hızla aşınıyor.

Artık insanlar birbirine yaklaşırken bile temkinli. Çünkü güven, eskisi kadar kolay inşa edilmiyor. Herkesin bir hesabı, bir beklentisi var. İlişkiler çoğu zaman çıkar dengesi üzerine kuruluyor. Samimiyet ise çoğu zaman bir rol, bir gösteri hâline gelmiş durumda. Sosyal medya paylaşımlarında görülen dostluklar, çoğu zaman gerçek hayatta karşılık bulmuyor. Gülüşler var ama içten değil; sohbetler var ama derinlikten uzak.

Oysa samimiyet, bir insanın en büyük zenginliğidir. İçtenlik, yapmacıklıktan uzak bir duruş gerektirir. Olduğun gibi görünmek, göründüğün gibi olmak cesaret ister. Ama ne yazık ki bu cesaret giderek azalıyor. İnsanlar yargılanmaktan korktukça maskeler takıyor, maskeler çoğaldıkça da gerçek bağlar zayıflıyor.

Güven ise bir ilişkideki en kırılgan ama en değerli unsurdur. Bir kez sarsıldığında yeniden inşa edilmesi yıllar alır, bazen de hiç mümkün olmaz. Günümüzde güvenin bu kadar kolay zedelenmesinin en büyük sebebi, insanların sözleri ile davranışları arasındaki uçurumdur. Verilen sözler tutulmadıkça, dostluklar da anlamını yitirir.

Dostluk… Belki de en çok yara alan kavram bu. Eskiden dost, zor gününde kapını çalan, derdini paylaşan, sen söylemeden anlayandı. Şimdi ise çoğu zaman iyi gün dostluklarıyla karşı karşıyayız. İşler yolundayken herkes yanında, ama bir sorun yaşandığında ortalık bir anda boşalıyor. Bu durum, dostluk kavramını içi boş bir kelime hâline getiriyor.

Burada asıl eleştirilmesi gereken nokta şu: İnsanlar gerçek dostluğu bulduklarında onun kıymetini bilmiyor. Bir insanın hayatında samimi, güvenilir bir dosta sahip olması büyük bir şanstır. Ama çoğu zaman bu şans, küçük hatalar, gereksiz gururlar ve anlamsız kırgınlıklar yüzünden heba ediliyor. İnsanlar, kolay bulunan şeylerin değerini anlamakta zorlanır; oysa gerçek dostluk, hiç de kolay bulunmaz.

Bir dostu kaybetmek, sadece bir insanı kaybetmek değildir. Aynı zamanda anıları, paylaşımları, güven duygusunu ve hayatın bir parçasını kaybetmektir. Buna rağmen insanlar, çoğu zaman egolarını dostluklarının önüne koyuyor. Haklı çıkmak uğruna hakikati, gurur uğruna dostluğu feda ediyorlar.

Bugün dönüp kendimize sormamız gereken soru şu: Kaç tane gerçekten güvenebileceğimiz dostumuz var? Ve daha da önemlisi, biz kaç kişi için böyle bir dostuz? Çünkü mesele sadece dost bulmak değil, aynı zamanda dost olabilmektir.

Samimiyetin azaldığı, güvenin sarsıldığı ve dostlukların yüzeyselleştiği bir çağda yaşıyoruz. Ama bu durum değiştirilemez değil. Her şey bireyde başlar. Daha dürüst, daha açık, daha içten olduğumuzda; verdiğimiz sözleri tuttuğumuzda; karşımızdakini gerçekten anlamaya çalıştığımızda, bu değerler yeniden hayat bulabilir.

Unutmamak gerekir ki, gerçek dostluklar nadirdir. Bulunduğunda korunmalı, kıymeti bilinmelidir. Çünkü herkesle tanışabilirsiniz, ama herkesle dost olamazsınız. Ve bir gün geriye dönüp baktığınızda, hayatınızda iz bırakanların sayısının ne kadar az olduğunu fark ettiğinizde, kaybettiklerinizin değerini anlamak için çok geç olabilir.