Bayım bakar mısın?

Bankta oturan genç sayılacak kişi telefonda yüksek sesle fazlaca öfkeli konuşuyordu. belli derdi büyüktü etraftakilerin duyabileceklerini düşünmeyecek kadar büyük... Konusu mahremdi, yine de devam ediyordu!

Az ötede birkaç çocuk oyun yüzünden gergindiler, kendi aralarında çekişiyorlardı, onların da derdi vardı!

İki ayrı gerilim, iki ayrı dert, iki ayrı insan portresi. Uzakta olanlar için bunlar bir şey ifade etmiyor ancak onlar da dertten kaçamıyor, bir şekilde dertleri var.

Yine aynı mekan çevresinde kimi simit kuyruğunda, kimi çay bekliyor, kuşlar yere düşen susam tanelerini gözlüyor, kediler bir şey veren olur mu diye geziniyor, kimi daha fazla çay satma derdinde!

Hayat bereket akış... Akışı iyi gözlemlemek, berekete giden yolu aramak, hayatın hakikatini araştırmak, hakikatin hayatına girmek gibi dertleri olanlar da var kuşkusuz.

Çaydan simitten ibaret değil ya hayat!

Hayatı hayat penceresinden bakınca çay da büyük bir şey, simit de, kuş da, kedi de, yıldız da, ölüm de... Önümüze baksak görürüz o kadar yakın...

Böyle arayış derdimiz var mı; yoksa derdimiz çok büyüktür, altından kalkmayacak kadar büyük! Derdi bilip dermanı dert içinde bulan; kuşlar kadar hür, çocuklar kadar şendir, simit ayrı bir lezzet verir çay ayrı bir lezzet verir, sohbet de öyle sükut da!

Öyle ki "derdimi seviyorum dedirtir"

Telefonla konuşana "Bayım ölüm var dense" şöyle bir bakar afallar, git başımdan der. Ölüme bu kadar mesafeliyiz, halbuki "ölüm" anlaşılmadan hayat anlaşılmaz ve sevilmez. Ağlayışlarımızın, kederlerimizin çoğu bundan ama biz bundan kaçıyoruz!

Daha fazla çay, daha fazla simit satmak veya yemek içmek derdindeyiz!

Hayat da ona göre yansıyor, niyete göre akış oluyor, hale karşı halle karşılaşılıyor... Tevazu, mahfiyet, kanaat gidince daha fazla kazanılıyor fakat bereket gidiyor, bereket gidince çoklukta boğulunuyor!

Bu durum aileye yansıyor, çocuklara yansıyor, topluma yansıyor, ülkeye yansıyor, dünyaya yansıyor, "öte dünyaya" yansıyor... Her hareketin sonsuzluğa yansıdığı unutuluyor, onu unutan artık neyi hatırlar?

O gence bir şey diyemedik,çocuklara bir şey diyemedik geçtik gittik, kuşlara baktık, kedilere seyrettik... İçimizde başka seyirler var, seyir devamlı değişiyor, rüzgar esiyor, fırtınalar kopuyor, sükun derinlikleri yaşanıyor, ufuk yükselişler oluyor, düşüşler de...

Şöyle bir çay içsek; rengini baka baka, bardağa çevire çevire, besmele ile başlasak, tefekkürle devam etsek, şükürle tamamlasak... Ne mutlu bize, bu nimetin farkındalığını varmak büyük nimet, büyük şükür gerektirir...

Şükür kanaatla olur, iktisatla olur, infakla olur...

"Bayım hepimizin derdi var hem de bildiğinden de büyük" vesselam.