Sevgi çemberi

İlkbaharın ılık esintisi evlerimize girdiği gibi gönlümüze de değdi. Hepimizi yaz ayının heyecanı sarmaya başladı. Bahçede, balkonda uzayan sohbetler “bir çay daha içip öyle kalkalım” cümlelerini daha çok kuracağımız günler artık daha yakın.

​Geçtiğimiz eylül ayında sonbaharın serin esintisiyle beraber, Bursa tarihinin derinliklerine doğru yolculuğumuz başlamıştı. İlk ziyaretimiz Tahtakale’deki acele bacının kabriyle başlayıp son ziyaret ettiğimiz mevki Üç Kuzular ve Yediler’in makamıydı. Akış o kadar sakin ve sükûnetle oldu ki kadim şehrin azizleri yavaş yavaş yoluma, aklıma, kalbime düştüğünü söyleyebilirim. Bursa’yı kadim şehir yapan o kadar çok derviş, hizmet eden mutasavvıflar ve hak aşıkları var ki.. Yazdıklarımın yazamadıklarımın, erenlerin, azizlerin, dervişlerin ruhları şad olsun.

İnsan olarak tek tip gözüksek de zihin algılarımız el kabiliyetlerimiz, yeteneklerimiz, öğrenme hızlarımız hepimizin farklı farklı. Aynı anne babanın çocukları bile değişiklik gösterirken farklı kültürler, inanışlar, ibadet biçimleri, mutfak adapları kelimelere verdiğimiz değer, tanımlar bile birbirinden değişik. Biz kadim şehire iz bırakanları ziyaret ederken bu değişikliği ve çeşitliliği zenginlik olarak değerlendiren ve ileriye taşıyan bir toplumu da ele almış ve hep birlikte okumuş olduk. Ben de bu yola çıkarken bilmediğim, fark etmediğim o kadar çok detay oldu ki.. Bildiğimi sandığım şehrin yabancı oldum sanki. Buruk ve hüzünlü hissettiğim kadar bazen de heyecanlı ve coşkuluydum.

Okuduğum bir kitapta yazar okuyucuya şu soruyu soruyordu: “Kadim insanla post modern insan arasında nasıl bir bağ kurabiliriz?” Her ziyaret ettiğim durakta “neyi canlandırmalıyım ve bugüne nasıl taşımalıyım?” diye sordum kendime. Bu zamana kadar okuduğumuz kitaplar, gittiğimiz seminerler, aldığımız eğitimler kendimizi tanımak için arayışlarımızın sonucu. Bulduklarımız bulamadıklarımız, doyumsuzluğumuz kendi sınırlarımızı zorlayışlarımız. Dünün insanı da benzer sancılar çekmiş ve aynı soru çemberinin etrafında dönmüşler. Aynı soruları soranlarla, aynı yöne bakıp biz çemberinde buluşmuşlar.

Ziyaret ettiğimiz yerlerden örnekleme yaparsak her sistemin işleyişi birbirinden farklı. Her bir ekol uzun seneler hizmet vermiş. İnsanların en derinlerindeki zenginlikler olan; merhamet etme yetilerini, şefkatle bakabilme kabiliyetleri, birbirini anlamalarını, hoşgörülerini açığa çıkarmak için bir çatıda toplanmışlar. Yaşadıkları deneyimleri bir başkasında çoğaltmayı deneyimlemişler.

Mizaçları birbirine uygun insanlar bir araya gelip paylaşmayı yaşayıp hayatlarında birliği ve sevgiyi çoğaltmışlar. Bu zamana kadar sen de benim gibi kitaplar okudun birçok toplulukta yer aldın. Kendini tanımak adına kurslar, terapiler aldın. İçsel huzurun nasıl peki, varoluşsal coşkunla yol alabiliyor musun?

Eminim kendi yolunu arayan dervişler de her an mutmain olarak yol almıyorlardı. Biz olabilme yolunda diğerine temas etmenin mutluluğu, paylaşmanın getirdiği içsel huzur onlara ilerleme gücü verdi. Birbirimize tahammül etmekte zorlandığımız bir dönemdeyiz. Ekonominin dalgalı olmasından kaynaklı oluşan buhran, şehrin kalabalığı, bir yandan da aile bağlarının zayıflayıp, tanımların değişmesi bizi köklerimizden kopardı. Bireyselleşin fırtınası üzerimize tuz biber ekti. Tabi ki birey olmak kendini bilmek bizi ileriye taşıyan bir durum ama onu da yanlış anladığımızın geç farkına varacağız gibi duruyor.

Köklerimizden ne kadar koptuğumuzu düşünsekte genetik aktarımlar ruhsal arayışlarımız bizi köklerimize, özümüze yönlendiriyor. Kadim şehrin manevi bekçileri bize hatırlatıyor. Bir kaç gün sonra Kurban Bayramını karşılayacağız. Nerede o eski bayramlar yerine; geleneklerimizi devam ettirdiğimiz tatlımızla, misafir perverliğimizle içten bir şekilde yaşamaya kendimize izin verelim. Komşumuzun akrabamızın kapısını çalmaya çalışalım. Şimdiden bayramınızı kutlar, evlerimize şenlik getirmesini dilerim. Keyifli hafta sonları diliyorum.