Şems: Sadeliğin zarafeti

Mevlana türbesinden çıkıp Şems'in türbesine doğru yürüyorum. Yürürken tek düşüncem Şems’in makamının nasıl olduğu, heyecanım artarak devam ederken Şems’in huyunu suyunu mizacını o gösterişsiz hali türbesine nasıl yansıdığını merak edip yol alıyorum.

Doğada nefes alan her şeyin bir ruhu ve mizacı vardır. Ormanlar, göller, denizler, bitkiler bunlara örnektir. Ruhun; görsel olarak yansımasıdır. İnsan ruhunun yansımaları önce kelimelerle dile gelir, sonra haline, bedenine yansır. Bu yansıma ve düşüncelerle giydiği kıyafetlerle artık elle tutulur hale gelir. Oturduğumuz ev içine aldığımız her ne varsa iç alemimizin dışa yansımasıdır. Bir eve ya da herhangi bir mekana gittiğimizde hissettiğimiz ise ruhumuzun diğer ruha temas etmesidir. Bazen içim açıldı derken, bazı mekanlar ruhumu daralttı deriz. Şems’in ruhunun somut olarak nasıl yansıdığını merak ederek ilerlerken Şems’in Türbesi diye yazılı tabelalar beni gideceğim yere yönlendirdi. Etrafı ağaçlarla çevrili bir yere geldim. Sakin gösterişsiz ve sade olduğu gibi bir hal var. Ağaçların yaprakları birbirine dokunuyor, sadece temas ediyor gibi, beraberce büyümüşler ama birbirlerine engel olmamışlar. Yüksekliği olmayan bir cami görmekteyim. Siyah bir kedi içeriden dışarıya çıkıyor nasıl da rahat tavrı var, beni istemsizce gülümsetti. Kitaplarda yazan Şems’in siyah feracesini anımsattı. İçeriye doğru girerken eşiğe selam edip kapıyı yavaşça açmamla Şems’in sandukası ile karşılaştım. Mevlânâ’nın o kalabalığı ve duvarlardaki işlemelerin yani sıra içeride az kişinin var olması ve yalınlık azlık ne çok şey anlatıyor.

Şems’in hayatı aramakla geçerken, her adımında içindeki o boşluğu doldurmaya çalışıyordu. Bu yolculuğu yaparken aldığı eğitimlerle bilgisine bilgi katarken kendi gibi eğitim yolunda olan yoldaşlarının hallerini sivri diliyle eleştiriyordu. Sadece eğitim alanları değil hocalarını da zorlayan bir yapısı vardı.

Papağan gibi ezbere dayalı sistemi eleştirip eyleme geçmeyen bilginin hiçbir yararı olmadığını savunuyordu. Sevdiğinden çok sevmeyenlerin nazarını alıp sürekli yer değiştiren bir dervişti. Bu yaptığı değişiklik korkusundan olmadığını sadece kalbinin aynasını bulmak için yaptığını hayatını incelediğimizde çok net belli oluyor. Diyar diyar gezerken farklı topraklarda açan çiçeklerin kokusunu duyan kendi ruhunda eksik olanı bulmaya çalışan bir yolcu.

Gelip geçtiğimiz bu dünyada, insan neden ziyaret eder ki bu mekanları? Ne katmak ister hayatına, neyi görmeyi arzular, neyi yaşamak ister hayatında? Buraya gelenlerin de bir derdi var, hepimiz varoluşsal sancılar içindeyiz. Kendimizce sorduğumuz sorulara aradığımız cevaplar var. Şems gibi bize aynalık edecek birilerini, aynamızı arıyoruz.

Şems, sert mizacının yanında ödün vermeyen bir duruşa sahipti, dayatılan sistemlere alkış tutmayıp her seferinde kendi fikirlerini yaşayan bir hak aşığı. Şems eksile eksile Konya’ya varıp hiçliği yaşarken, yanımızdan geçen birileri bir sonraki rotadaki alacakların listesini yapmakta.

Şu an bulunduğum mekanda ne gözü yoran bir obje ne de ben buradayım diye bağıran bir aksesuar var. Hayat kadar basit, gelip geçilen bir dünyada sadeliğin zarafetini görmekteyiz. Siyah kedi son derece umursamaz tavrıyla bu sefer içeriye doğru usulca giriyor sandukanın ayak ucuna doğru ilişip bizlere bakıyor.

Şems’in hayat felsefesini düşünecek olursak bize şu an bu soruyu sormasını yadırgamazdık. “ Kendi içindeki ölüleri diriltmek için ne yapmaktasın.”

Sadeliğin zarafetini gördüğümü bir kez daha dile getirmek istiyorum. Duruşumuzla, kılık kıyafetimizle, bir diğeriyle iletişim halindeyken, bir mekanın içine girdiğimizde, bir kalbin karşında olduğumuzda sadeliği, nezaketi, azlığı sakinliği yaşayanlardan olalım. Bunu yapabilen ruhlara denk gelelim, bu hal-i ruhiyeti bize de geçmesini arzu edelim. Keyifli hafta sonları dilerim.