Kurban Bayramı ve İslam dünyasının kaybolan reçetesi

Bugün Kurban Bayramı…

Milyarlarca Müslüman aynı tekbiri getiriyor: “Allahu Ekber, Allahu Ekber…”

Fakat ne hazindir ki; tekbirler ortak, acılar da ortaktır…

Gazze yanıyor… Lübnan diken üstünde… İran tehdit altında… Libya parçalanmış… Afrika açlık ve sömürünün pençesinde… Doğu Türkistan sessiz bir matem yurdu hâline getirilmiş… Petrol zengini Körfez ülkeleri ise korku ile servet arasında sıkışmış vaziyette…

Yeryüzünün en büyük manevî servetine sahip olan İslam âlemi, bugün en büyük dağınıklığı yaşamaktadır.

Halbuki teşhis yeni değildir…

Bundan tam yüz on beş yıl önce, 1911’de Şam Emeviye Camii’nde bir İslam mütefekkiri ayağa kalktı ve ümmetin hastalıklarını bütün açıklığıyla ortaya koydu: Bediüzzaman Said Nursî

Ortaya koyduğu reçetenin adı: Hutbe-i Şamiye

Evet… Bugün Gazze’de akan kanın, İslam ülkeleri arasındaki güvensizliğin, Müslüman toplumların parçalanmışlığının, ahlâkî çöküşün, cehaletin, ümitsizliğin, istibdadın, menfaat çatışmalarının teşhisi, o hutbede asırlar öncesinden yapılmıştır.

Bediüzzaman, İslam dünyasının altı büyük hastalığını sayarken aslında bugünü tarif ediyordu:

— Yeis (ümitsizlik), — Doğruluğun sosyal ve siyasal hayattan çekilmesi, — Adavete muhabbet, — Müminleri birbirine bağlayan bağların bilinmemesi, — İstibdat, — Menfaatperestlik…

Bugün İslam ülkeleri birbirine güvenmiyor. Birbirinin yarasını sarmıyor. Birbirinin felaketini ekranlardan seyrediyor.

Çünkü ümmet şuurunun yerini ulusal hesaplar, kardeşliğin yerini çıkar dengeleri, adaletin yerini güç tutkusu aldı.

Oysa Kurban Bayramı bize Hz. İbrahim’i öğretir. Teslimiyeti öğretir. Fedakârlığı öğretir. “Ben”i değil “biz”i öğretir.

Bugün İslam dünyasının en büyük ihtiyacı; daha fazla silah, daha fazla petrol, daha fazla servet değildir.

En büyük ihtiyaç: Güven… Adalet… Meşveret… Hürriyet… İttihad-ı İslam ruhu… Ve ahlaklı bir siyaset anlayışıdır.

Çünkü Kur’an eczanesinden çıkan reçete budur.

Bugün İslam ülkelerinin yöneticilerine düşen görev; birbirlerini suçlamak değil, ortak bir vicdanda buluşmaktır.

Gazze sadece Filistin’in meselesi değildir. Doğu Türkistan sadece Çin’deki Müslümanların meselesi değildir. Afrika’daki açlık sadece Afrikalıların problemi değildir.

Bir uzvun acısını hissetmeyen beden yaşayamaz.

Artık şu hakikati görmek zorundayız: Müslümanların parçalanmışlığı, başkalarının gücünden önce kendi ihmallerinin sonucudur.

Ve yine çıkış yolu da içeridedir.

Reçete hazırdır. Asırlardır raflarda beklemektedir.

Adı: “Hutbe-i Şamiye…”

Bu bayramda kurban edilmesi gereken şey sadece hayvanlar değil; kibirlerdir, ırkçılıklardır, iktidar hırslarıdır, menfaat hesaplarıdır, Müslümanı Müslümana yabancılaştıran duvarlardır.

Eğer bu bayram gerçek bir dirilişe vesile olacaksa; İslam dünyası yeniden Kur’an’ın kardeşlik çağrısına kulak vermelidir.

Çünkü başka reçete aramaya artık zaman kalmamıştır.