Sevgili değil, birbirinin vitrini oldular

Aşk artık iki insanın birbirine sığındığı bir duygu olmaktan çıktı; bir vitrin yarışına dönüştü. Kim daha havalı görünüyor, kim daha “ulaşılamaz” duruyor, kim ilişkiyi daha çok sosyal medyada pazarlıyor… Bugünün ilişkileri sevgiyle değil, algıyla kuruluyor. İnsanlar birbirini tanımaya değil, birbirini sergilemeye çalışıyor. Bu yüzden artık ilişkiler yaşanmıyor; sahneleniyor.

Eskiden insanlar bir ilişkiyi büyütmek için emek verirdi. Şimdi insanlar ilişkiyi sadece göstermek için çabalıyor. Çünkü minimalist, sade ve gösterişsiz bir ilişki yaşayan insan kendini eksik hissediyor. Birlikte kahve içip huzurlu vakit geçirmek artık “yetersiz” görülüyor. Herkes büyük jestler, pahalı mekânlar, abartılı tatiller, yapay romantizm peşinde. Çünkü toplum artık mutluluğu hissetmiyor; kanıtlamaya çalışıyor.

Kimse dürüst olmak istemiyor. Herkes “cool” görünme derdinde. Erkekler güçlü görünmek için duygusuzlaşıyor, kadınlar değerli görünmek için ulaşılamaz rolüne giriyor. Sonra herkes birbirine “neden samimiyet kalmadı?” diye soruyor. Çünkü herkes rol yapıyor. Çünkü herkes içindeki boşluğu karakterle değil, imajla kapatmaya çalışıyor.

Bugünün ilişkilerinde insanlar birbirine “seni seviyorum” demeden önce birbirinin telefonuna, takipçi sayısına, maddi durumuna ve sosyal çevresine bakıyor. Sevgi artık insanın ruhuna değil, statüsüne yöneliyor. İnsanlar karakter aramıyor; prestij arıyor. Bu yüzden de ilişkiler kısa sürüyor. Çünkü gösterişin ömrü vardır ama karakterin ağırlığı vardır. Gösteriş yorulur, gerçeklik ise sabır ister.

En acı tarafı da şu: Herkes gelecek planı yapıyor ama kimse o gelecek için mücadele etmiyor. İnsanlar “birlikte hayat kuralım” diyor ama kendini geliştirmiyor. Ne psikolojik olarak olgunlaşıyorlar ne maddi olarak sorumluluk alıyorlar ne de iletişim kurmayı öğreniyorlar. Herkes kusursuz ilişki istiyor ama kimse kusurlarını düzeltmek istemiyor. Herkes fedakârlık bekliyor ama kimse fedakârlık yapmıyor.

Derin travmalarını çözmemiş insanlar, birbirine aşk adı altında yük oluyor. Kendi içindeki boşluğu başkasının sevgisiyle doldurmaya çalışan milyonlarca insan var. Sonra da ilişki bitince “aşk kalmadı” diyorlar. Hayır, aşk bitmedi. Samimiyet öldü. İnsanlar birbirine dokunuyor ama kimse birbirinin ruhuna ulaşamıyor. Çünkü herkes yaralı ama kimse tedavi olmak istemiyor. Herkes anlaşılmak istiyor ama kimse anlamaya yanaşmıyor.

Sosyal medya ise bu çürümeyi daha da hızlandırdı. Artık insanlar mutlu olmak için değil, mutlu görünmek için ilişki yaşıyor. Fotoğraflar kusursuz, hikâyeler romantik ama gerçekte iki yabancı aynı masada telefonuna bakıyor. İnsanlar artık sevgili değil; birbirinin içerik malzemesi olmuş durumda. Aşk bir duygu olmaktan çıkıp dijital dekor haline geldi.

Kimse dürüstçe “ben yalnızlıktan korkuyorum” diyemiyor. Kimse “kendimi değersiz hissediyorum” diyemiyor. Onun yerine herkes kibir maskesi takıyor. Herkes birbirini tüketiyor, sonra da “gerçek insan kalmadı” diye şikâyet ediyor. Gerçek insan arayanların çoğu, önce kendisi yapaylaşmış durumda.

Bu toplum böyle ilerlemez. Samimiyetsizlik üzerine kurulan ilişkilerden sağlıklı aile çıkmaz, sağlıklı aileden de güçlü toplum çıkmaz. Sürekli birbirini kandıran insanların kurduğu düzen uzun ömürlü olmaz. Çünkü temeli sahte olan hiçbir şey ayakta kalamaz.

Artık şu rüyadan uyanmak gerekiyor: Aşk pahalı hediyeler değildir. Aşk her gün story paylaşmak değildir. Aşk kusursuz görünmek değildir. Aşk, iki insanın birbirinin yükünü taşıyabilmesidir. Ama bugünün insanı yük taşımak istemiyor; sadece alkış almak istiyor.

Ve belki de bu yüzden artık ilişkilerde sevgi değil, yorgunluk büyüyor.