Heybemizde biriktirdiklerimizle yaşamak

Hayat, bazen düz bir ova, bazen sarp bir yokuş, bazen de nereye varacağını bilmediğimiz uzun bir yol gibidir. Hepimiz bu yolculuğa bir heybe ile çıkarız. İçine umutlarımızı, hayallerimizi, korkularımızı ve en önemlisi de karşılaştığımız insanları koyarız. Kimi zaman heybemiz ağırlaşır, kimi zaman hafifler. Ama ne olursa olsun, yol devam eder.

Bu yolculuk boyunca hayatımıza nice insanlar girer. Bazıları bir mevsim kalır, bazıları yıllarca yanımızda yürür. Kimi bize sevgiyi öğretir, kimi sabrı... Kimi dostluğu gösterir, kimi ise ihanetin ne demek olduğunu. Bazıları bize çok şey kazandırır; umut, cesaret, güven ve güzel anılar bırakır. Bazıları ise giderken kırgınlıkları, hayal kırıklıklarını ve dersleri beraberinde bırakır.

Aslında her insan, hayat yolculuğumuzun bir durağıdır. Kimisi bize güç verir, kimisi sınar bizi. Ama dönüp baktığımızda anlarız ki, yaşadığımız her şey bizi bugünkü halimize getirmiştir. Çünkü insan sadece kazandıklarıyla değil, kaybettikleriyle de büyür.

Hayatın en büyük zenginliği ise güzel insanlarla aynı yolda yürüyebilmektir. Omuz omuza yürüdüğünüz, derdinizi paylaşabildiğiniz, sevincinizi çoğaltabildiğiniz insanlar varsa, yol ne kadar uzun olursa olsun güzelleşir. Heybenizde biriktirdiğiniz güzel dostluklar, samimiyetler ve hatıralar, yıllar sonra dönüp baktığınızda size "İyi ki yaşamışım" dedirtir.

Elbette yolculuk her zaman kolay değildir. Bazen kırılırız, bazen yoruluruz, bazen de en güvendiklerimizle yollarımız ayrılır. Fakat hayat tam da burada bize en önemli gerçeği hatırlatır: İnsanın asıl sermayesi, sahip olduğu makamı, serveti ya da çevresi değil; omurgası ve duruşudur.

Çünkü omurga; rüzgâr hangi yönden eserse essin eğilip bükülmemektir. Duruş ise zor zamanlarda bile doğruluktan, vefadan ve insanlıktan vazgeçmemektir. İnsanların bugün ne yaptığı kadar, yarın ne yapacağı da çoğu zaman bugünkü duruşundan bellidir. Sağlam karakter, güzel sözlerden değil; zor günlerde gösterilen tavırlardan anlaşılır.

Hayat yolculuğunda herkesin yolu bir gün ayrılabilir. Fakat geride bıraktığımız izler, kurduğumuz dostluklar ve gösterdiğimiz duruş hep hatırlanır. İnsanlar çoğu zaman ne söylediğimizi değil, onlara nasıl hissettirdiğimizi ve zor zamanda nasıl yanlarında durduğumuzu unutmaz.

Bu yüzden hayatı kırgınlıklarla değil, güzel insanlarla zenginleştirmek gerekir. Heybemize sevgiyi, vefayı, samimiyeti ve güveni koymak gerekir. Çünkü yolun sonunda sahip olduğumuz en değerli şeyler; kazandığımız insanlar, paylaştığımız anılar ve dimdik ayakta kalabilmiş bir karakter olacaktır.

Hayat her şeye rağmen yaşanmaya değer, güzel bir yolculuktur. Bazen yağmurlu, bazen güneşli, bazen hüzünlü, bazen de umut dolu... Önemli olan ne kadar uzun yürüdüğümüz değil; kimlerle yürüdüğümüz ve yürürken nasıl bir insan olarak kaldığımızdır.

Ve unutmayalım;

Heybemizde güzel insanlar varsa, yol daha anlamlıdır.

Omurgamız sağlam, duruşumuz dikse, yol ne kadar zorlu olursa olsun, hayat yine de yaşamaya değer en güzel yolculuktur.