Cehalet viral oldu

Günümüz toplumunda bir virüs gibi yayılan bir illet var: Cahillik.

Ve öyle sıradan bir cehalet değil; sorgulamayan, eleştirmeyen, kendi bilgisizliğini kalkan olarak kullanan bir türden.

Cahillik, sadece bilgi eksikliği değildir; cahil, öğrendikçe, duydukça, gördükçe bile kabuğuna çekilen, kendini doğru bilen ama doğruyu asla dinlemeyen insandır.

Ve maalesef bu tür insanlar, toplumun en tehlikeli unsurlarından biri hâline gelmiştir.

Cahile bir şey anlatmak, boş bir çabaya eşittir. Neden mi? Çünkü cahil, öğrenmek istemeyen, kendini hâlihazırda bilge zanneden kişidir.

Ona mantığı, veriyi, aklı ve bilimsel yaklaşımı sunmak, bir dağın üzerine kum yığınları eklemekten farksızdır: değişen hiçbir şey yoktur.

Bu durum sadece bireysel bir problem değil, kolektif bir felakettir.

Sosyal medyada gördüğümüz “her şeyi bilen ama hiçbir şeyi doğru bilmeyen” hesaplar, toplumun bilgiye ve doğruya aç gözlerini hedef alır, yanlış bilgi ve hurafeyi adeta şırınga eder.

Cahillik, sosyal ve kültürel bir sorun olarak büyüdükçe, tartışmaların seviyesi düşer, fikirler değil tezahüratlar konuşulur.

Eleştirel düşünce yerine bağırmak, sorgulamak yerine inatlaşmak hâkim olur. Artık fikir tartışması değil, egoların savaş alanı vardır. Ve bu savaşta, mantık ve akıl değil, cehaletin kör topallamaları kazanır.

Bir diğer trajikomik nokta ise şudur: Cahile yol göstermek, onu ikna etmeye çalışmak, çoğu zaman enerjinin boşa harcanmasıdır.

Çünkü cahil, bilgiyi filtrelemek yerine reddeder; dinlemez, anlamaz, hatta anlamaya çalışmaz.

Onun dünyasında doğru, kendi hislerinin ve önyargılarının çizdiği sınırlar dahilindedir. O yüzden cahile bilgi vermek, boş bir ritüeldir; yapacağınız tek şey, kendi enerjinizi tüketmek ve zamanınızı harcamaktır.

Cahillik ise sadece bireylerle sınırlı kalmaz; toplumsal kararları, seçimleri, geleceği etkiler. Eğitim, eleştirel düşünce ve sorgulama yoksunu bir toplum, cahil bireylerin yönettiği bir çorak araziye dönüşür. Bu çorak arazide fikir üretmek, inovasyon yapmak veya ilerlemek imkânsızdır. Cahillik, sadece kişisel bir kusur değil, kolektif felaketin tohumudur.

Sonuç olarak, cahillik modern dünyanın sessiz felaketidir. Onunla mücadele etmek, sabır, strateji ve bazen acı bir kabullenme gerektirir: bazı insanlara bir şey anlatılamaz. Ve unutmamak gerekir ki, cehaletiyle barışık insanın enerjisini boşa harcayan kişi, sadece kendini yorar. Hayat kısa, bilgi sınırsız. Önceliği, bilgiyi bilenlere, öğrenmeye açık olanlara vermek gerek. Geriye kalanlar mı? Onlar için tek yapabileceğimiz şey sessizce kenara çekilmek ve kendi ışığımızı söndürmemektir.