Benmerkezcilik

Psk.Elif Özdemir 06 Nisan 2021 Salı, 07:30

Çocuklar özellikle 2-6 yaş arasında benmerkezcilik denen bir dönemden geçerler. Egosantrizm de denen benmerkezcilik dönemi, diğerinin bakış açılarını anlayamama, empati kuramama, herkesin kendi gibi düşündüğünü ve kendi gibi gördüğüne inanma olarak tanımlanabilir. Hatta bu dönemde çocuklar, anne-babasının yalnızca kendisine hizmet etmek için var olduğu, diğer insanların farklı düşünce ve duygularda olamayacakları düşüncesine kapılmaktadırlar.

Egosantrizm yani benmerkezcilik dönemini kanıtlamak için çocuklarla bir deney yaparlar. Bu deneyde masanın üstünde bir dağ ve ağaç vardır. Masanın bir tarafına küçük bir çocuk oturur. Diğer tarafına da başka biri oturur. Çocuğa karşısındaki kişinin masanın üzerindeki dağa bakınca ne gördüğü sorulur. Çocuk ise kendi gördüklerini sayarak karşısındakinin de aynı şeyleri gördüğünü iddia eder. Mesela çocuk tarafından ağaç görülüyordur fakat dağ ağaçtan daha uzun olduğu için karşı taraftan görünmezken çocuk karşıdaki kişinin de bu ağacı gördüğüne inanır.

İşte tam da bu yüzden:

  • Benmerkezci dönemde olan çocuğun algısı kendisi üzerinedir.
  •  Paylaşımcı değildir.
  • Karşı tarafın mülkiyeti kavramı gelişmemiştir.
  •  Konuşmasında hep ben vardır.
  • İsteklerinin ertelenmesinden hoşlanmaz.
  • Davranışlarını sınır koyulmasından hoşlanmaz.

Çocuklar için konuştuğumuz benmerkezcilik döneminden yetişkinler için de bahsedemez miyiz peki?

"Ben olsaydım onun gibi yapmazdım."

"Ben olsam bu şekilde konuşmazdım."

"Ne kadar anlayışsız!"

"Ne kadar düşüncesiz!"

"Bu şekilde hareket edilir mi?"

derken...

Zannın iyisini bırakıp kötüsüne sığınırken ve bol bol gıybet ve koğuculuk yaparken sahiden tek benmerkezci olan grup çocuklar mı?

Neden hakikatin yalnız kendi gördüğünden, kendi bildiğinden, kendi duyduğundan ibaret olduğunu düşünür insanoğlu?