Son demler...

Yıllardır aynı teraneleri izleye dinleye bağışıklık kazandık artık.

Bu sefer gerçekten anladım ki herkes o kadar bıkmış o kadar bezmiş ki en ufak bir samimiyetsizlige tahammülü yok. Ee tabi bunlarda da yeni bir fikir yok aynı tas aynı hamam gidelim diyorlar ama biz değiştik onlar değişmek istemese de.

Baktılar her köşe başı tutuldu kaçacak delik bulamadılar haydi eskiden nasıl yapıyorsak yine aynısını yapalım da ayaklandırabildiklerimizi ayaklandıralım mağdur edebiyatı yaparak yağ gibi üste çıkalım dediler. Düşündüler ne yapalım ne yapalım tabi kendilerinin öz fikirleri olmadığı her adımları çalma çırpma olduğu için Türklüğün simgelerinden olan örgüyü kendimize kalkan yapalım dediler. Mağduruz diye ağlak ağlak saç örmeye kalktılar. Kelimenin tam anlamı ile koskoca ülkenin midesini bulandırdılar resmen.

Bir insan başka bir insanın utanç dolu davranışından utanır ya biz artık utanmaktan çoktan geçtik de midemiz bile kaldırmıyor artık, o kadar berbat ötesi bir hisleri var.

Aslında bir noktada üzülüyorum da hallerine kendilerine yazık ettiler orda sıkıntı yok olsunlar zaten de kurunun yanında yaş da yanıyor kendileriyle birlikte ırklarına da yazık ediyorlar.

Hiç mi içlerinde günahsızları yok, olmaz mı vardır elbet. Ama işte bir noktada da yapacak bir şey kalmıyor artık.

En son çare mağdur edebiyatından hala yürüyebileceklerini ciddi ciddi düşünüyorlar ya asıl ben ona şaşkınım.

Saç ördüler olmadı, karda kışta kaldı masum insanlar görüntülerini servis ettiler tutmadı, soykırım da diyemiyorlar da benzeri vari çağrışımlarda bulunmaya çalışıyorlar hiç kimse oralı olmadı.

Artık bunu kabul etsinler etmesinler tüm dünya biliyor ki bizde o işler öyle yürümüyor. Çok yıkmaya çalıştılar üzerimize o yaftayı, hala daha da uğraşıyorlar bıkmış değiller de üstelik, ama işte ne yapsan olmuyor.

Üzerimize o çamuru atamıyorlar bir türlü.

Şu saatten sonra da artık bu ümide sarılmaları daha zor, olmayan beyinlerini zorlamaları gerekecek biraz daha dayanmak için niyetleri ve güçleri var ise. Eee oda zor gibi gözüküyor artık sanırım ciddi ciddi bir devrin sonuna geliyoruz.

O sözde hak adalet hürriyet barış arıyorum bir art niyetim yok ayaklarında dolanıp hem bir haltlar yiyip hem de yağ gibi üste çıkmaya çalışan kendilerine birde utanmadan sözde bu ülkenin sanatçısı diyen o kansızlara da bazı önemli yaptırımların uygulanmasını diliyorum.

Bu ne böyle hem benim bağımsızlığıma göz dikmişlere dolaylı yoldan da olsa destek verecek hem de benim sayemde şan şöhret itibar sahibi olacak hem de benim ülkemde hem de benim sayemde bana caka satacak, beni beğenmeyecek.

Yok öyle yağma... Öyle bir dünyanın olmadığını bilmeleri gerek. Çok bile dayandık, yeter.

Hayır hala daha da anlamamakta ısrar ediyorlar ya ona şaşıyorum.

En büyük güvenceleri yarı yolda bıraktı kendilerini, saman altından destek verenler sırtlarını döndüler, kaldılar ortada dımdızlak hala kaçış yolu arıyorlar, düzlüğe hala çıkabileceklerine dair inançları var yani.

Hala bir yerden bir yardım gelebileceğini ümit ediyorlar sanırım ki son bir hırsla çırpınışlara başladılar bizi görün bizi görün diye.

Aslında tarih bunun gibi yüzlerce örneklerle dolu ama işte insanoğlu ders çıkarmaz,akıllanmaz. Neden? Çünkü hırs gözünü boyamıştır. Şan şöhret mevki...

Yıllardır süre gelen bu hırsları bir şeylerine mal olacak elbet. Gelmeyecek sandıkları o zaman işte geldi...