Gördüğüm en güzel rüyaydın sen

Dr. Hatice Kösecik 09 Eylül 2021 Perşembe, 06:30

Kendimi bildim bileli yollardayım. Okudum yollardaydım. Hep evin en duygusalı olan ve tek kızı olan ben yollarda. Yol arkadaşımdı kitaplar ve duygularım.

   Annem, sevgili kadın, her şeyim. Benim bugünlerde olmamı sağlayan, fedakar insan. Okuduğum en güzel en açık mektuptun sen. 

   Bir korona rüyası çıkacak ve anneciğin onun vesilesiyle toplam 14 gün içinde bu hayattaki tüm işini bitirip veda edecek sana deseler hayal edemezdim belki. İşte şimdi gidişinin 3.5 ayı doldu ve ben yine yoldayım. Sen gittin lakin emanetin var bana, babam.

   Son teste giderken gördüm seni telefonda; "annem dedim sadece akciğer filmin çekilecek ve tedbir amaçlı gidiyorsun, ben de geliyorum."

   Baktın bana, hem de son bakışın olduğunu söylemeden. "Ah iyi niyetli kızım "dedin.

   İçime doğmadı ama sakın bana vasiyet etme dedim sana, telefonu yanımdaki büyük oğluma verdim. O senin ilk göz ağrın, sevdiğin ve seni çok sevendi. Sen bizim için yürüyen kütüphaneydin.

Akıl danıştığımız, yol göstericimiz, değerlimiz...

  Ona da dedin ki; " Oğlum okulunu bitir."

  Biz senin gidişinle farklı bir boyuta girdik annem. İlk büyük kaybımızdın. Belki de, Anne çok başkaydı, bilmiyorum ki. Şimdi öğreniyorum. Sessiz sedasız gidişin, tertemiz yaşamın ve seni tanıyan herkesin söylediği benim için ders olacak tarzda bir cümle; "Annen kimsenin ne ardından konuştu ne de laf taşıdı."

   Sevgi dolu, insani yönü kuvvetli, ailesine bakabilmek için okumayı bırakmış, çok sevdiği öğretmen mesleğini icra edememiştin.  Lakin  benim ve çocuklarımın ilk öğretmeniydin sen... İyi ki okudum seni annem. Belki senin istediğin gibi olamadım. Son dediğin hep aklımda, "fazla iyi niyetli olma. Önce dur, dinle, anla."

   Öyle yapmaya çalışıyorum inan ki annem, gelen hastalarımı dinlerken, onların hayatına dokunurken...

   Bak yollardayım yine, sana geliyorum.

   Nasıl olur bilmiyorum fakat bir şekilde ayakta durmaya çalışıyorum. Herkesin yas süreci farklı olur bilirim. Benim ki de seni tekrar okumakla geçiyor. Bunu yaşıyorum hep, yine yollarda...

   Sevdiklerinize sıkı sarılın diyorum hem de sımsıkı. Onların hayattayken değerini bilin, ziyaret edin, telefon açın, gösterin sevdiğinizi.

İnsan öyle bir varlık ki yanındakini ne denli sevse de gösteremiyor bazen. En değer verdiğini kırabiliyor. Anlaşılması güç işler yapıyor. Lütfen sakin olun ve yaşamın değerini anlamaya çalışın diyorum. Tabi ki kendime de.

    Sorsam size;

   Okuduğum en güzel kitap benim için annemdi. Ya sizin için kimdi diye?

   İnsanca yaşamayı, insana değer vermeyi, sevmeyi, af etmeyi, kin tutmamayı, konuşarak derdini anlatabilmeyi ve daha neler neler, öğrendiğim ilk insandın ilk öğretmenimdin annem.

   Bazen çok zor geliyor bana. Senin gidişin.

İnsan hayatta kalmaya çalışırken, elinden tutan bir dostun olması nasıl da kıymetlidir. Bunu yaşayıp da kaybetmek yas sürecini kat kat fazlaca yaşatır insana. Tek kız olmam ve tek kendimi açabildiğim kişi olman beni zorluyor sanki annem.

   Şu andaki annelerle çalışırken onlara söylediğim de bu; öyle olun ki çocuğunuz sizi çok değerli bir kitap gibi okuyabilsin. Sevsin, değer versin, değer yargılarını öğrensin, edebi, ahlakı, insani yaşamı bilsin. Kızma, köpürme, dövme, önce anla, önce dinle, onun yaşındayken sen nasıldın bir düşün. Lütfen sakin kal.

   Annelik zor zanaat hem de çok zormuş sevgili annem. Değerlim, beni şimdi kim dinleyecek bilmiyorum. Benim için sakin bir limandın zaman zaman dinlendiğim, huzur bulduğum...

Hastalarıma bakıyorum, elinden geleni yapıp hayatlarına dokunuyorum çok da güzel geri dönüşler oluyor çok mutlu oluyorum. Aileler mutlu, bunun böyle olmasında senin katkın da  çok fazla bilirim.

Teşekkür ederim, her şey için, varlığın için.

   Yollara çıkınca her şeyi bırakıp gidesi gelir mi annem insanın. " evet bazen olur öyle dediğini duyar gibiyim. Topla kendini. Çocukların var. Sana ihtiyacı olanlar var, iyi ki Yaratan var. Bak sınavını veren gidiyor ötelere. Şimdi senin işin bitmedi henüz. Kendini öğren, kendini oku. Neye ihtiyacın var bil bunu, çok da yorma kendin. Sonuçta olacak olan oluyor unutma..."

    İşte annem. Şimdi işte tam da bu süreci yaşıyorum. Sen ve gidişin.

    İnsan acıyı görür ve şok olur. Lakin Rabbimiz bir güç kuvvet verir ki insan dibe çökmesin. Çünkü yarattığını çok iyi bilir. İnsanı sever. Biz de sevmeliyiz kendimizi. Sevelim ki faydamız daha çok olsun kendimize ve çevremize.

Sen gördüğüm en güzel rüyaydın annem

Okuduğum en güzel kitap. Ruhun şad olsun.