İyi bak kalbine...

Hatice Kösecik 01 Ağustos 2019 Perşembe, 07:30

Bazen öyle olur ki, seni dinlersin, sadece içindeki seni. Sadece kendine kulak verirsin. Susar dinlersin. Ne diyorsun, ne istiyorsun hayattan, sevdiklerinden, değer verdiklerinden. Kendi kendine sorarsın, belki bir çay ısmarlarsın ayaklarını dereye soktuğun yeşillikler içinde, belki simit alırsın kendine, bilemedin çilekli yaş pastayla ödüllendirirsin sen seni. Teselli edersin belki de kendi kendini, sırtını sıvazlar, sırrını şırıl şırıl akan dereyle, simidini bölüştüğün ördeklerle paylaşırsın. Olmadı bir kahve yaparsın sana, şöyle mis kokulu, yanında da gül lokumu. "Hadi gel anlat" dersin, sarılırsın kocaman kendine, "Olur olur bunlar da geçer, üzülme!" dersin. Çıkıp da gidesin geldiği zaman. Oturtursun kendini, sırtına yastık koyarsın, uzatırsın ayaklarını. "Geçmeyen ne var ki? Bak şu çevrene, dünyana, eskilere, yenilere, doludizgin gelenlere".  İnsanım diyen her canlıya bakarsın, izlersin öylece. Hepsin de bir iç sızısı, yaşadığı şoklar, iyi kötü olaylar vardır, bilirsin. Yahu herkesin var bir derdi, yalnız değilsin ki dersin, susarsın, bastırısın duygularını yahut da serbest bırakırsın, akışına, su akar yolunu bulur diye.

Bil ki gönül telin titredi mi, için yandı mı, sızladı, çok ama çok acıdı mı? İşte tam da o zamandır yardım geleceği zaman. Sevin, yüreciğinin bir kuş tüyü kadar yakın olacağı anlar yakındır. Üzülmenin ne sana ne de gönlüne iyi gelmeyeceğini anladığın an uyandığın andır. Elinden gelen ne varsa onu yapmaya karar verdiğin vakit iyileşmeye adım attığın vakittir. Değerlisin unutma, hem de, çok değerli. O gönlün var ya, hani kimileri kalp der kimi yürek. Bazen sadr olur bazen de fuad. Tam tanımı yapılamamış şimdiye dek. Ama içimizde bir yerlerde yanan, lup dup lup dup diye atan, konuşan, seven, çok sevdiği zaman da kor ateşlere düçar olan bir şeyler var. Sızlayan kalbin var, sevinen, seven, neşelenen, öfke duyan kalbin var. İyi ki de var hani. Ya olmasaydı ne yapardın? Bütün vücudunun idarecisi o,  beyne de komut veren o. Önce kalbin duyar, önce kalbin görür, önce kalbin sever, taaa içerilerde gözleri vardır onun. Elleri vardır sanırsın, sarıp sarmalar seni. Hiç de yalnız değilizdir, lup dup lup dup lup dup...

Sabahtan akşama, uykudan uyanışa hep söyler durur, kim bilir ki neler söyler sana. O iyi olursa bütün vücut iyi olur bilirsin.  Anatomik olarak küçücük bir et parçası belki ama işlevsel olarak devasa. İyi bakmalı kalbine insan, azami gayret etmeli yolunda gideni bozmamak için. Hastalanmaması için, kalbi hastalıklara yakalanmaması için. Kin, haset, huzursuzluk, mükemmelliyetçilik, aç gözlülük, vefasızlık bozar onu. Arkadan konuşmak, iki yüzlülük, samimiyetsizlik iyi gelmez kalbine.

Her ne yaşarsa yaşasın kalbimiz şunu bilir. İnsanoğlu her ne ile dertli olursa olsun o şekilde bırakılmayacağına yürekten inanır. Ve buna inanmaktan daha teskin edici bir yol da bilmez.

Hadi bir iyilik yap kendine, kucakla bütün sevginle kendini. Teselli et, ümit et, yolunda bulun. Şükret, sabret, gayret et... Söyle kendine ; " Her kalp kendi ezgisini söyler, kendi içindeki çiçeğin kokusunu verir."